Πάϊκο – Κορυφή Αγνάντι

Το όρος  Πάικο βρίσκεται στην Κεντρική Μακεδονία στα σύνορα των νομών Πέλλας και Κιλκίς με κορυφή την Γκόλα-Τσούκα σε υψόμετρο 1.650 μέτρα.

Τα δάση του αποτελούνται από οξιές, πεύκα, καρυδιές και καστανιές δασικοί δρόμοι περνούν από ξέφωτα με γρασίδι και μικρές λίμνες, μέσα από βαθιές κοιλάδες με οξιές και παλιές εγκαταστάσεις ανταρτών από τον πόλεμο, πολλά δασικά μονοπάτια με πηγές και ξύλινα γεφύρια. Η Γρίβα, η Κάρπη, η Καστανερή, ο Πεντάλοφος ο Ομαλός ,τα Λιβάδια και άλλα αξιόλογα χωριά συνδυάζουν το πανέμορφο τοπίο με τους οργανωμένους χώρους δασικής αναψυχής.

Εξαιρετικοί οι υπάλληλοι του Δασαρχείου , οι οποίοι μας περίμεναν  Σάββατο πρωί στο Δασαρχείο στη Γουμενισσα για να μας γνωρίσουν και να μας δώσουν πληροφορίες για την εξόρμηση μας .

Κατασκηνώσαμε στο ξέφωτο Στραβοποτάμου   , εκεί που καταλήγει το μονοπάτι του Στραβοποτάμου . Πολύ ωραίο μερος , μέσα σε ψηλά δένδρα,  πολύ κοντά στο δρόμο ( 150 μέτρα περίπου) , προσβασιμο από τα συμβατικά αυτοκίνητά μας . Δίπλα στα 2 μέτρα περνούσε ο Στραβοποταμος  ενώ μια βρύση με γάργαρο νερό  μας ξεδιψούσε .

Σημαντική λεπτομέρεια για επίδοξους κατασκηνωτές . Την επομένη ημέρα  αποδείχτηκε ότι δεν ήταν το καλύτερο μέρος για κατασκήνωση για δυο λόγους . Το  βράδυ λόγω του ποταμού η περιοχή έχει αρκετό έως πολύ κρύο ( αρχές Σεπτεμβρίου στις 23.00 είχε 5 βαθμούς Κελσίου στις 5 το πρωί 2 βαθμούς) και το πρωι (επειδή τα έλατα είναι πάρα πολύ ψηλά και πυκνά) ο ήλιος το φωτίζει  κατά τις 11.00 ,οπότε αργεί μαζί του και η ζέστη . Συνεπώς εάν κάποιος θέλει να κατασκηνώσει στο συγκεκριμένο μέρος θα πρέπει να έχει μαζί του χειμερινό εξοπλισμό .

Ανεβαίνοντας προς το κέντρο του δασικού συμπλέγματος και μόλις 5 Κm από την Καστανερή στη θέση Παλιοχώρι «στήθηκε» το Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης Πάϊκου.  Χρησιμοποιούμε αόριστο ,  γιατι το μονο που υπαρχει πλεον είναι η πετρινη καμιναδα του παλιού λυόμενου .

Από τη θέση αυτή που είναι στη μέση περίπου του βουνού  έχουμε στη διάθεσή μας  μια ποικιλία τοπίων και χώρων που μπορούμε να  επισκεφτούμε.

Ακολουθώντας τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο για τα Λιβάδια σε απόσταση 1,3Km από το Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης, υπάρχει η θέση θέας «Πριματάρι» όπου απολαύσαμε  την εντυπωσιακή θέα του ομώνυμου φαραγγιού από το ξύλινο παρατηρητήριο που υπάρχει.

Από τη θέση αυτή ξεκινάει δασικό μονοπάτι μήκους 3.500 μέτρων. Πρόκειται για μια πανέμορφη διαδρομή μέσα από τον παχύ ίσκιο των πανύψηλων οξιών, που σε συνδυασμό με το υγρό στοιχείο του ρέματος “Στραβοπόταμος”, το οποίο διασχίζει 8 φορές, με εντυπωσιακά ξύλινα γεφύρια, με τις ιδανικές εναλλαγές χρωμάτων και το κελάηδισμα των πουλιών, το κάνουν μοναδικό σε ομορφιά και απολαυστικό για όλες τις εποχές του έτους. Το μονοπάτι καταλήγει σε χώρο Δασικής Αναψυχής στη θέση Στραβοπόταμος δίπλα στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο για τα Μ.Λιβάδια όπου υπάρχει και ξύλινο λυόμενο οίκημα του Δασαρχείου.

Σε αυτό το ξέφωτο ηταν και ο χώρος της κατασκήνωσης μας .   Εκει  ανακαλύψαμε ότι είχαμε ξεχάσει τις  μπαλένες  από τη μια σκηνή , αλλά όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες  τελικά τα καταφέραμε. Αφου στήσαμε  τις σκηνές μας  , ξαναγυρίσαμε στο Κέντρο Περιβαλλοντικής  Ενημέρωσης Πάϊκου για να ανέβουμε στην κοντινή κορυφή .

Απέναντι από το λυόμενο του Δασαρχείου ,  ΒΑ  φαίνεται με γυμνό μάτι μια βραχώδης κορυφή  . Δεν γνωρίζουμε το όνομα της  και οι ντόπιοι μας την είπαν  «Αγνάντι»,  Ξεκινήσαμε λοιπόν για το Αγνάντι . Το μονοπάτι είναι ευδιάκριτο , ανεβαίνει στο κοντινό λοφακι , περνά αριστερά από ένα μεγάλο  ξέφωτο με ψηλές φτέρες  ( γύρω στο 1,20 μ το φθινόπωρο) και φτάνει στη ρίζα της κορυφής όπου μετά από λίγο σταματά. Ο δρόμος πλέον για τη κορυφή γίνεται με ελεύθερη ανάβαση .

Έτσι ανεβήκαμε και εμεις  ,  σε 1 ωρα και 30 λεπτα  από το σημείο  εκκίνησης  μας . Τα τελευταία 30 λεπτα , ήταν ελεύθερη ανάβαση σε βραχώδες περιβάλλον με κλίση περίπου 30-40% . Η κορυφογραμμή είναι  παράλληλη  με το φαράγγι  του Στραβοποταμου και  είναι γκρεμός από τη βόρεια της πλευρά . Ουσιαστικά είναι η μια πλευρά του φαραγγιού . Η κορυφή δικαιολογεί πλήρως το όνομα  Αγνάντι  . Από εκει βλέπεις  ολο τον κάμπο από το Κιλκις μεχρι τα Γιαννιτσα . Επιστρέψαμε  κατηφορίζοντας ελεύθερα και  βγήκαμε στην άκρη του ξέφωτου με τις φτέρες και από εκει πισω στο λυόμενο του Δασαρχείου στον ίδιο περίπου χρόνο με την ανάβαση μας .

Με τα αυτοκίνητα  γυρίσαμε στον τοπο της κατασκήνωσης  μας  , στο ξέφωτο στην ακρη του μονοπατιού Στραβοποταμου . Η νύχτα έπεσε και ενας υπέροχος  ουρανός με τον γαλαξία να διαγράφεται καθαρά  πηρέ τη θέση της ηλιόλουστης ημερας .