Πάϊκο. Βαλεόρβο – Γαλάζια λίμνη

Σήμερα παρουσιάζουμε το δεύτερο μέρος της εκδρομής μας στο Πάϊκο. Το πρώτο μέρος μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Δασική θέση Βαλεόρβο , όρος Πάικο

Μετά από ένα κρύο βράδυ ( 5 βαθμοι C ) ξυπνήσαμε σε ένα εξίσου κρύο πρωί.  Μετά το πρωινό μας  ξεκινήσαμε για το δεύτερο προορισμό μας .. Ξαναγυρνώντας προς Καστανερη και σε 1Km  απόσταση, υπάρχει δεξιά μια διασταύρωση ( σήμανση με ξύλινη ταμπέλα ) με βατό χωματόδρομο ( πάει και συμβατικό επιβατικό αυτοκίνητο) που οδηγεί στη δασική θέση  Βαλεόρβο ,ακολουθώντας  ΝΔ πορεία .

Πυκνό δάσος οξιάς μας συντρόφευε σε όλο το δρόμο μας  και στο πλάι  του , βατομουριές  ( εξαιρετικές στη γεύση) και μανιτάρια . Μετά από περίπου 3 Km , εμφανίζεται  πίσω από μια στροφή , ένας επίπεδος μικρός χώρος, λίγο υπερυψωμένος από το δρόμο , μέσα σε πανύψηλες οξιές , με βρύση με παγωμένο νερό, καταπράσινο γρασίδι και στην άκρη του, το ξύλινο σπιτάκι του Δασαρχείου.

Καφεκίτρινα φύλλα οξιάς, ξεκολλούν με το φύσημα του αέρα από τα κλαδιά τους, λικνίζονται με χάρη και πέφτουν  στο χώμα, τον τελικό τους προορισμό. Το δάσος ,όλο ζωή , απλόχερα χαρίζει τις χάρες του.  Μετα από μια σχετικά μικρή στάση για ξεκούραση ,  πήραμε το δρόμο του γυρισμού για τη διασταύρωση με τη δημοσιά  , όπου είχαμε τα αυτοκίνητα μας, αφήνοντας πισω μας , στην πανέμορφη ησυχία του Βαλεόρβο που προσφέρει πάντα τη φιλοξενία του σε κάθε πραγματικό φίλο του δάσους. Η υπόσχεση που δώσαμε ήταν να ξαναέρθουμε για κατασκήνωση και να κάνουμε νέες  διαδρομές .

Το Πάικο σιγά-σιγά μας αποκαλύφθηκε με τα πυκνά υπέροχα δάση του, τις ρεματιές, τα γάργαρα νερά και τα λιβάδια του. Προσιτό, ειρηνικό και πανέμορφο.

 

Γαλάζια λίμνη – Καταρράκτες Σκρα

 

Ξαναγυρίσαμε στη Γουμενισσα  και με τα αυτοκίνητα μας  πήραμε το δρόμο για Καρπή  και Σκρα , (απόσταση περίπου 32 km και χρόνος διαδρομής 40 λεπτά) απολαμβάνοντας φθινοπωρινές  εικόνες με υπέροχα χρώματα . Αφού ήμασταν τόσο κοντά θέλαμε να επισκεφτούμε μια λίμνη που είχαμε ακούσει ότι υπάρχει πάνω στα βουνά κοντά στα σύνορα, τη Γαλάζια λίμνη . Περνάμε το χωριό Καρπή, φτάνουμε εξω από το Σκρα και ακολουθούμε τις πινακίδες προς ”καταρράκτες”. Στον κεντρικό ασφαλτόδρομο περίπου στα 1,5 Km. υπάρχει διασταύρωση . Ακολουθώντας τον κατηφορικό δρόμο στα αριστερά  φτάσαμε έπειτα από 600 μ. στην αφετηρία της πεζοπορικής διαδρομής.

Η άσφαλτος  τελειώνει, υπάρχει  πλάτωμα  για άνετο  παρκάρισμα και μια πινακίδα του Δασαρχείου μας ενημερώνει για τον χώρο. Απο εδω και κάτω , μόνο με τα πόδια.

Το πέτρινο μονοπάτι δίνει γρήγορα τη θέση του σε πλατιά σκαλοπάτια που σας βγάζουν σε πέντε λεπτά σε ένα καταπράσινο ξέφωτο πλάι στο ρέμα του Κοτζά-Ντερέ. Μπορείτε να ξεκουραστείτε στα ξύλινα τραπεζια και  καθίσματα που έχει τοποθετήσει το Δασαρχείο Γουμένισσας, ακόμα και πλάι στις όχθες του ρέματος, ή να συνεχίσετε την πορεία σας.  Ενα ξύλινο γεφύρι περνάει πάνω από τα ορμητικά νερά βυθίζοντάς σας σε ένα εκπληκτικό δάσος από πλατάνια, φουντουκιές, σκλήθρα, κισσούς και άλλα αναρριχώμενα. Ποταμάκια με καθαρό νερό, γεφυρουλες,  λουλούδια , γρασίδι, ψηλά δένδρα και μικροί καταρράκτες , συνθέτουν ένα σκηνικό παραμυθιού.

Περπατήσαμε πάνω κάτω στη ρεματιά και χωθήκαμε για λίγο μέσα στο δάσος και την οργιώδη βλάστηση . Συνεχίζοντας την μικρή μας περιήγηση, βλέπαμε  εικόνες που δε βλέπεις κάθε μέρα, πάντα με το κελάρυσμα του νερού δίπλα μας, νερό που έρχεται από παντού! Αλλεπάλληλοι καταρράκτες, άλλοι μικροί και άλλοι μεγαλύτεροι, πέφτουν με ορμή προς το ξύλινο γεφυράκι που υπάρχει λίγα μέτρα παρακάτω.

Γυρίσαμε και συνεχίσαμε στο καλοστρωμένο κεντρικό πέτρινο μονοπάτι που σύντομα έγινε  ανηφορικό. Υστερα από 4-5 λεπτά πεζοπορίας ακολουθήσαμε  το χωμάτινο δρομάκι αριστερά που μόλις σε 10 μ. σας βγάζει σε έναν… άλλο κόσμο. Μπροστά μας ξεπροβάλει μια μικρή  λίμνη μέσα στο δάσος , κρυμμένη καλά από τους μη γνώστες. Μια υπέροχη εικόνα που δεν χορταίνεις , άπλα περιμένεις να εμφανιστούν ξωτικά και οι νεραϊδες μέσα απο το δάσος και τα νερά.

Η Γαλάζια λίμνη . Τριγύρω της πανύψηλα δέντρα κρύβουν τον καταρράκτη που χύνεται στα κρυστάλλινα νερά της. Δεν είναι τυχαίο που η λίμνη ονομάστηκε έτσι, αφού το χρώμα των νερών της έχει ένα υπέροχο σμαραγδένιο πρασινογάλαζο χρώμα .  Η φύση οργιάζει και το  διαπιστώσαμε  συνεχίζοντας τη διαδρομή μας. Σύντομα  συναντήσαμε στα αριστερά μας και άλλα μονοπάτια. Το κατηφορικό αριστερά οδηγεί πάλι στη λίμνη, σε χώρο για  πικ-νικ. Το μονοπάτι ευθεία διασχίζει μια ξύλινη γέφυρα- λιγο πλημμυρισμένη- και μας έβγαλε ι στην απέναντι όχθη της λίμνης. Το σκοινί που κρέμεται από ένα δέντρο μας  έβαλε λίγο την ιδέα για μια βουτιά στα παγωμένα νερά της , αλλά την εγκαταλείψαμε σύντομα για να συνεχίσουμε τη βόλτα μας.

Συνεχίσαμε  προς τα πάνω το μονοπάτι , που γίνεται πλέον χωμάτινο , αφήσαμε πίσω μας τη λίμνη , και περπατήσαμε σε ένα τοπίο που θύμιζε ζούγκλα . Μετά από 5 λεπτά φτάσαμε στους  καταρράκτες που πέφτουν από ύψος 5-6 μέτρων. Ακριβώς πίσω τους υπάρχει μια μικρή σπηλιά, με λεπτούς σταλακτίτες να κρέμονται από την οροφή του βράχου. Μπήκαμε μέσα και βρεθήκαμε πίσω από τους καταρράκτες . Αφού βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες προσπαθήσαμε να συνεχίσουμε σε ένα μικρό μονοπάτι στα δεξιά των καταρρακτών και ανακαλύψαμε ότι οδηγεί και σε άλλους καταρράκτες , εξίσου εντυπωσιακούς  και σε ποιο άγριο περιβάλλον . Δυστυχώς δεν μας έπαιρνε η ώρα και έτσι πήραμε το δρόμο του γυρισμού . Μετά από όλα αυτά που είδαμε και που νοιώσαμε θα ξανάρθουμε σίγουρα.