Όλυμπος

Μόνο το όνομα του τα περιγράφει όλα. Το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας ( Κορυφή Μύτικας-2.917 μ.) και το δεύτερο ψηλότερο των Βαλκανίων , είναι  γνωστό σε όλο τον κόσμο,  κυρίως λόγω της ελληνικής  μυθολογίας ,μιας και ήταν η κατοικία των 12 «Ολύμπιων» θεών . Ο ορεινός του όγκος  δεσπόζει μεταξύ Μακεδονίας και Θεσσαλίας και είναι ο πρώτος εθνικός δρυμός της Ελλάδας  (1938) . Στις ψηλές κορυφές , αλλά και στις πλαγίες και στις χαράδρες του , θα συναντήσει κανείς πολλούς οδοιπόρους, φυσιολάτρες, ορειβάτες , που έρχονται για να θαυμάσουν και να ζήσουν από κοντά  το μεγαλείο. Το μεγάλο δίκτυο των καλοσυντηρημένων μονοπατιών και τα οργανωμένα ορειβατικά καταφύγια προσφέρουν στους επισκέπτες  τη  χαρά της περιήγησης ή την περιπέτεια της κατάκτησης των κορυφών του.

Παρακάτω ακολουθεί η πρώτη από τις διαδρομές μας , μια μικρή  εύκολη διαδρομή  και σιγά σιγά θα σας παρουσιάσουμε και τις επόμενες.

 

Παλαιά Μονή Αγίου Διονυσίου – Σπηλιά Αγίου Διονυσίου

Η διαδρομή βρίσκεται στο φαράγγι του Ενιπέα .Το Φαράγγι  έχει αρχή το Λιτόχωρο που βρίσκεται στους πρόποδες του Ολύμπου και καταλήγει στη θέση Πριόνια (υψόμετρο 1100m) που είναι  το σημείο που ξεκινά η πιο πολυπερπατημενη διαδρομή  για τις κορυφές. Το μήκος του φαραγγιού  είναι 9 χιλιόμετρα και η διάσχιση του διαρκεί  περίπου 5 ώρες. Εμείς επιλέξαμε μια διαδρομή εύκολη που είναι κομμάτι της συνολικής.

Από το παλιό μοναστήρι του Αγ. Διονυσίου στο σπήλαιο του Αγίου και πάλι πίσω. Με το  αυτοκίνητο ανεβήκαμε από το Λιτόχωρο στο παλιό μοναστήρι και παρκάραμε στο προαύλιο . Αριστερά από την είσοδο της Μονής ξεκινά ένα κατηφορικό μονοπάτι που σε λίγα λεπτά  διασταυρώνεται με το κεντρικό μονοπάτι  (αυτό της  διάσχισης του φαραγγιού). Ακούμε στο βάθος το βουητό του νερού, που καθώς πλησιάζουμε το ποτάμι, έρχεται όλο και πιο κοντά μας .Φτάνουμε στη διασταύρωση όπου η δεξιά κατεύθυνση οδηγεί στα Πριόνια, ενώ η αριστερή οδηγεί στο σπήλαιο και στο Λιτόχωρο .

Τώρα είμαστε ακριβώς  μπροστά στον Ενιπέα και σε λίγο περνάμε στην απέναντι όχθη από  μια μικρή ξύλινη γέφυρα. Συνεχίζουμε κατηφορίζοντας  και έχοντας το ποτάμι στα αριστερά μας. Τα κρυστάλλινα και κρύα νερά  του, σχηματίζουν μικρούς καταρράκτες και λίμνες. Η διαδρομή μας  γίνεται μέσα στο δάσος όπου οι  πανύψηλες οξιές  συναγωνίζονται με τα κωνοφόρα  και τις βελανιδιές, ενώ ο Ενιπέας βρίσκεται  πάντα δίπλα μας. Ο ήχος  του γάργαρου νερού συνοδεύει το θρόισμα των φύλλων και το κελάηδημα των πουλιών και το μόνο που ταράζει αυτή τη ησυχία είναι το τρίξιμο από τα βήματα μας στα πεσμένα φύλλα. Το μονοπάτι  συνεχίζει ,άλλοτε ανηφορικό και άλλοτε κατηφορικό  αλλά χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία και μας φέρνει σε 30 περίπου λεπτά μπροστά στη βάση ενός θεόρατου βράχου.  Εκεί υπάρχει  ένα μεγάλο ανοιχτό σπήλαιο  και είναι το σημείο όπου είχε ασκητέψει ο Άγιος. Το μικρό εκκλησάκι  συμπληρώνει την εικόνα. Δίπλα από το εκκλησάκι υπάρχει μια πηγή με γάργαρο νερό που πηγάζει από το βάθος του σπηλαίου.

Λόγω της ευκολίας της διαδρομής το μονοπάτι είναι πάντα γεμάτο κόσμο είτε ορειβάτες , είτε απλούς προσκυνητές. Αφού ξαποστάσαμε πήραμε  το δρόμο του γυρισμού  . Το μονοπάτι καθαρό και συντηρημένο ( αποτελεί κομμάτι του ευρωπαϊκού μονοπατιού Ε4) μας οδηγεί εύκολα στον προορισμό μας στο παλιό μοναστήρι. Η  Μονή ( ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα)  αν και είναι σε ανακαίνιση , είναι επισκέψιμη και αξίζει τον κόπο να την επισκεφτείτε , ειδικά το καθολικό της  με τις υπέροχες τοιχογραφίες .