Πάϊκο Reloaded

ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

 

Το όρος  Πάικο βρίσκεται στην Κεντρική Μακεδονία στα σύνορα των νομών Πέλλας και Κιλκίς με κορυφή την Γκόλα Τσούκα σε υψόμετρο 1.650 μέτρα.

 

Τα δάση του αποτελούνται από οξιές, πεύκα, καρυδιές και καστανιές,  δασικοί δρόμοι περνούν από ξέφωτα με γρασίδι και μικρές λίμνες, μέσα από βαθιές κοιλάδες και παλιές εγκαταστάσεις ανταρτών από τον πόλεμο, πολλά δασικά μονοπάτια με πηγές και ξύλινα γεφύρια. Η Γρίβα, η Κάρπη, η Καστανερή, ο Πεντάλοφος, ο Ομαλός ,τα Λιβάδια και άλλα αξιόλογα χωριά συνδυάζουν το πανέμορφο τοπίο με τους οργανωμένους χώρους δασικής αναψυχής .

 

Το μέρος είναι γνωστό  για το καλό κρασί και το καλό τσίπουρο , από τους ορεινούς αμπελώνες της περιοχής . Είναι όμως γνωστό και  για τα κάστανα ( το όνομα του χωριού Καστανερή δεν είναι τυχαίο)  μιας και η περιοχή είναι κατάφυτη από τα όμορφα αυτά δένδρα, είτε στην άγρια μορφή τους, είτε σε οργανωμένες αγροτικές καλλιέργειες.

 

Από Θεσσαλονίκη , πάμε για Γουμένισσα  και από εκεί θα ανηφορίσουμε οδικώς μέχρι τη θέση Παλιοχώρι  (5km από Καστανερή) από όπου και θα ξεκινήσουμε την πορεία μας για την κορυφή.

 

Χρήσιμες Πληροφορίες
Απόσταση από Θεσ/νικη 93 km
Ευρωπαϊκός Αριθμός Έκτακτης Ανάγκης: 112
Πυροσβεστική: 199
ΕΚΑΒ: 166
Δασαρχείο Γουμένισσας 2343042002

 

Λυόμενο Δασαρχείου (θεση Παλιοχωρι) 1134μ Υψομ  – Κορυφή Γκόλα Τσούκα  1647μ Υψομ.

 

 

Έχουμε ξαναρθεί σε αυτό το βουνό το 2013  και έχουμε τις καλύτερες αναμνήσεις και εντυπώσεις , ειδικά για τη δουλειά  του δασαρχείου  Γουμένισσας . Λίγο πολύ ξέραμε τι θα συναντήσουμε . Βέβαια η προηγούμενη επίσκεψη μας ήταν  αρχές Σεπτέμβρη ενώ τώρα  είναι τέλη Νοεμβρίου  και το πρόσωπο του βουνού είναι εντελώς διαφορετικό .Η έκπληξη μας λοιπόν ήταν  ευχάριστη , όταν ανεβαίνοντας προς το βουνό από  από την Καστανερή , στη θέση Παλιοχώρι,  βλέπουμε μπροστά μας  το Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης Πάϊκου,  ξανακατασκευασμένο . Εκεί που το 2013 υπήρχε μόνο  η πέτρινη καμινάδα,  τώρα υπάρχει ένα περιποιημένο  ξύλινο κτίσμα . Μπράβο ξανά ,  σκεφτήκαμε

 

  Ο καιρός βαρύς. Υγρασία, ομίχλη  και πολύ λεπτή ψιχάλα. Παρκάρουμε στο  προαύλιο του Κέντρου και ανεβαίνουμε στο μπαλκόνι  για να προφυλαχτούμε και να ανασυνταχτούμε. Είμαστε αποφασισμένοι , παρά τον καιρό , να επιχειρήσουμε την ανάβαση στη Γκόλα Τσούκα την ψηλότερη κορυφή του Πάϊκου στα 1650μ . Φοράμε τα σακίδια μας και ξεκινάμε.

 

  Διαγώνια απέναντι  με δυτική  κατεύθυνση  φαίνεται ο χωματόδρομος που είναι και η αρχή της διαδρομής . Περνάμε  ένα λυόμενο του δασαρχείου στα αριστερά μας και συνεχίζουμε την ομαλή πορεία μας. Δεξιά και αριστερά ακόμα  χωράφια . Σιγά σιγά ο δρόμος  γίνεται δασικός και ανεβαίνει ομαλά στο βουνό έχοντας  πλέον νοτιοδυτική κατεύθυνση και μας οδηγεί στις παρυφές του δάσους . Ένα καταπληκτικό δάσος με οξιές καστανιές και σημύδες , που φαντάζει απόκοσμο μέσα στην ομίχλη που μας περιβάλει .

 

 

Περπατάμε κόβοντας δρόμο μέσα από το δάσος σε αρκετά σημεία για να  αποφύγουμε τις ανοιχτές  μακρινές  στροφές της διαδρομής και να ανέβουμε γρηγορότερα σε μεγαλύτερο υψόμετρο. Ξαναμπαίνουμε στο δασικό δρόμο και συναντάμε τα υπολείμματα από το αρχαίο ρωμαϊκό μονοπάτι , που δείχνει ότι το πέρασμα ήταν γνωστό από την  αρχαιότητα  και συνεχίζουμε ακολουθώντας τον.  Παρά την ομίχλη, ο προσανατολισμός είναι αρκετά εύκολος μια και το δασαρχείο έχει φροντίσει για την σήμανση της διαδρομής με κόκκινα σημάδια . Το σκηνικό συνεχίζει να είναι μαγευτικό, με τα δένδρα  να μας αγκαλιάζουν  με τα γυμνά τους  κλαδιά  γεμάτα από μικρές σταγόνες  νερού,  λόγο της  βροχής, που ευτυχώς  έχει σταματήσει από ώρα . Το έδαφος, γεμάτο από ένα παχύ  στρώμα  φύλλων. Και όταν λέμε παχύ , εννοούμε τόσο παχύ που άλλες φορές βολεύει  για να αποφεύγουμε τις λάσπες και άλλες φορές όχι γιατί γλιστράει . Καθώς οι  πρώτες ακτίνες του ηλίου κάνουν την εμφάνιση τους τρυπώντας τα σύννεφα και η ομίχλη είναι τόση που δεν δυσκολεύει τη πορεία μας, δημιουργείται ένα σκηνικό απερίγραπτο . Έχουμε κερδίσει ύψος χωρίς να το καταλάβουμε γιατί η κλίση είναι πολύ ομαλή. Ο δασικός δρόμος μας βγάζει  σε ένα μεγάλο πλάτωμα  όπου συναντάμε και τα πρώτα χιόνια.  Η κορυφή φαίνεται  πλέον στο βάθος μπροστά μας και όπως θα δούμε παρακάτω  αποδεικνύεται  ότι είναι πιο κοντά από ότι φανταζόμασταν.

 

 

  Συνεχίζουμε  ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια που αφήνουν το δασικό δρόμο και μας οδηγούν πλέον βαθιά στο δάσος . Η σήμανση είναι τόσο καλή που σε κάποια σημεία,  σε κάθε δεύτερο δένδρο  , σωστά διαβάσατε σε κάθε δεύτερο δένδρο, έχει τα γνωστά κόκκινα  σημάδια. Έτσι άνετα, προχωράμε  μέσα στις οξιές, με το φως να παίζει κρυφτό με τα δένδρα  και τα σύννεφα . Η ανηφόρα έχει γίνει πιο έντονη και το έδαφος χιονισμένο  δυσκολεύει λίγο τη πορεία μας , όχι από το χιόνι ,αλλά από το παχύ στρώμα των φύλλων που το κάνει αρκετά γλιστερό .

 

  Και ξαφνικά, βγαίνοντας από το δάσος στο πρώτο ξέφωτο , ορθώνεται  μπροστά μας ο κώνος της κορυφής . Όπως είπαμε παραπάνω και ελπίζουμε η διήγηση μας να περιγράφει σωστά την εικόνα, η κορυφή φαινόταν να είναι πιο μακριά  γιατί όντας μέσα στο δάσος,  η οπτική επαφή μαζί της έχει χαθεί και εκεί που περιμένουμε να τη βρούμε αρκετά αργότερα , εμφανίζεται  μπροστά μας απόκρημνη και θεόρατη σε μέγεθος και ύψος  που δεν ταιριάζει στην ομαλή μορφολογία του βουνού .

 

 

Σαν να περπατάς στα σοκάκια ενός χωριού και σε μια στροφή να βλέπεις ξαφνικά μπροστά σου μια πολυκατοικία. Σταματάμε λίγο για να θαυμάσουμε την άγρια ομορφιά του τοπίου και  να αποφασίσουμε από πια μεριά θα ανεβούμε. Η βόρεια βορειοδυτική πλευρά που βρίσκεται  μπροστά μας είναι άδενδρη, με  αρκετά κάθετα βράχια , αρκετά απόκρημνη και θυμίζει περισσότερο ορθοπλαγιά . Εν τω μεταξύ  ο καιρός φαίνεται να αλλάζει  και έτσι αποφασίζουμε να  ανεβούμε  από τη ανατολική βορειοανατολική πλευρά, που αν και αρκετά απότομη στην αρχή δεν είναι τόσο δύσκολη στην ανάβαση . Και πάλι η σήμανση είναι εξαιρετική  με κόκκινα σημάδια  που μας οδηγούν σε 15 λεπτά στην κορυφή Γκόλα Τσούκα ( 1650m) .

 

 Αν ο καιρός ήταν κάλος,  θα  μπορούσαμε να αγναντέψουμε όλα τα βουνά της περιοχής , Τζένα , Πίνοβο, Καϊμακσαλάν και  Βέρμιο, καθώς και όλο τον κάμπο των  Γιαννιτσών. Δυστυχώς όμως ο καιρός είχε αλλάξει ξανά και δεν είχαμε καθόλου ορατότητα . Βρισκόμασταν μέσα σε ένα σύννεφο που μας είχε αγκαλιάσει  και δεν άφηνε κανένα περιθώριο θέας.

 

 

Στο άγαλμα του ορειβάτη που  υπάρχει στη κορυφή βγάλαμε γρήγορα  τις καθιερωμένες φωτογραφίες  και αρχίσαμε την κατάβαση από το ίδιο μονοπάτι ενώ ήδη άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες σταγόνες βροχής . Περπατούσαμε αρκετά γρήγορα προσέχοντας το έδαφος ή μάλλον τα φύλλα με το χιόνι που γλιστρούσαν κάτω από τα πόδια μας. Ευτυχώς ο καιρός αποφάσισε να παραμείνει στον κώνο της κορυφής και τώρα έχοντας κατέβει πλέον και κοιτάζοντας πίσω, δεν μπορούσαμε να τη ξεχωρίσουμε από τα σύννεφα και την ομίχλη . Συνεχίσαμε την κάθοδο μας με την ομίχλη ποτέ να μας ακολουθεί και πότε να βρίσκεται μπροστά μας  και φτάσαμε στην αφετηρία μας μετά από 2,5 περίπου ώρες .   

 

 

Κοιτώντας για μια ακόμα φορά πίσω, το βουνό είχε χαθεί στα σύννεφα και η βροχή μας είχε φτάσει. Η βόλτα μας στο Πάϊκο , στα πρόθυρα του χειμώνα,  είχε τελειώσει . Γυρίζουμε πίσω  με όλες τις εικόνες , εκτός από τις φωτογραφικές μηχανές , στο μυαλό και τη ψυχή μας .