Πιέρια Όρη – Κορυφη Αρβανίτης (2023μ)

Τα Πιέρια όρη βρίσκονται βορειοδυτικά του Ολύμπου .Είναι ένα πολύ δασωμένο βουνό που απλώνεται σε τρεις νομούς . Τους νομούς Πιερίας,Κοζάνης και Ημαθίας.

Αν και είναι πάνω από δυο χιλιάδες μέτρα (ψηλότερη κορυφή , Φλάμπουρο 2188μ) η σύγκριση του με τον μεγάλο γείτονα του, τον Όλυμπο, το κάνει να φαίνεται μικρό . Έτσι δεν εντυπωσιάζει με το ύψος του αλλά με τις πανέμορφες διαδρομές του και την γαλήνη του τοπίου. Συμφώνα με την ελληνική μυθολογία οι εννέα Πιερίδες Μούσες, κόρες του Πιέρου και της Ευίππης, προστάτιδες των τεχνών μαγεύτηκαν τόσο πολύ από τη φύση του βουνού που παρέμεναν για πάντα εκεί τραγουδώντας τα μελωδικά τους τραγούδια για τους θεούς του Ολύμπου.

Αυτό το βουνού είπαμε να κατακτήσουμε και συγκεκριμένα την τέταρτη ψηλότερη κορυφή του τον Αρβανίτη

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Απόσταση από Θεσ/νικη : 104 km

Διόδια με επιστροφή (Εγνατία οδός και Αυτ/μος Αιγαίου):  6,60 Ευρώ

Ευρωπαϊκός Αριθμός Έκτακτης Ανάγκης:  112

Πυροσβεστική: 199

ΕΚΑΒ:  166 

Χιονοδρομικό Ελατοχωρίου – Κορυφή Αρβανίτης (2023μ)

Είδος Διαδρομής: Πεζοπορία

Μήκος διαδρομής: 12,9 km

Νερό στη διαδρομή: Ναι

Διάρκεια:         2 ώρες και 56 λεπτά (ανάβαση)

                         1 ώρα και 45 λεπτά (κατάβαση)

Η διαδρομή πραγματοποιήθηκε τον IOYN 2021

Μέλη ομάδας: 9 ενήλικες

Ξεκινήσαμε από Θεσσαλονίκη με προορισμό το Ελατοχώρι και το χιονοδρομικό του κέντρο που βρίσκεται στο νομό Πιερίας και από εκεί ξεκινάει η διαδρομή για την κορυφή. Αφήνουμε τα αυτοκίνητα στο παρκινγκ του σαλέ του χιονοδρομικού και ακολουθούμε τον χωματόδρομο που περνάει από την πίσω πλευρά του σαλέ και σε 20 περίπου μέτρα στρίβει αριστερά, ανατολικά, κόβοντας κάθετα την πίστα του χιονοδρομικού. Ο χωματόδρομος συνεχίζει να ανεβαίνει ελαφριά από την απέναντι μεριά του σαλέ πλέον έχοντας την πίστα στα δεξιά. Κινείται στην αρχή ανατολικά και μετά γυρίζει με γενικά νότια κατεύθυνση , παρεκκλίνοντας για λίγο νοτιοανατολικά και αργότερα με σταθερή νότια νοτιοδυτική κατεύθυνση.

Προσοχή , μείνετε στο δασικό δρόμο και μην παρεκκλίνετε γιατί είτε θα βγείτε στη πίστα του χιονοδρομικού και θα πρέπει να συνεχίσετε την ανάβαση με πολύ μεγάλη κλίση, είτε θα βγείτε πιο χαμηλά στο δάσος αρκετά μακριά από την διαδρομή της κορυφής.

Πεζοπορούμε για αρκετά χιλιόμετρα στο δασικό δρόμο μέσα από τα πανέμορφα δάση του βουνού. Δάση πλούσια και κατάφυτα με βελανιδιές, οξιές, καστανιές στην αρχή και έλατα και μαυρόπευκα καθώς ανεβαίνουμε, ενώ σπάνια είδη από αγριολούλουδα σχηματίζουν χαλί στα πόδια μας. Η θέα είναι εξαιρετική. Στα νότια ο Όλυμπος και στα ανατολικά ο Θερμαϊκός κόλπος , είναι μαζί μας σε όλη την πορεία παίζοντας κρυφτό με τα δένδρα που άλλοτε μας επιτρέπουν τη θέα και άλλοτε όχι. Στη διαδρομή μας συναντάμε και δυο βρύσες και έτσι δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για νερό.

Η κλίση του δασικού δρόμου είναι ήπια και κερδίζουμε σιγά σιγά υψός χωρίς να κουραζόμαστε ιδιαίτερα. Στο τέλος του τελευταίου λιφτ έχουμε δυο επιλογές, η μια να συνεχίσουμε στο δασικό δρόμο και να φτάσουμε στο οροπέδιο κάτω από την κορυφή και η άλλη να ακολουθήσουμε ελαφρά ανηφορική πορεία προς στη ράχη πάνω από το λιφτ και να βγούμε πάλι στο οροπέδιο. Από το οροπέδιο συνεχίζουμε πάλι ελαφρώς ανηφορικά για περίπου 2 χλμ, περπατώντας πλέον σε καλοσχηματισμένο μονοπάτι ανάμεσα σε χαμηλή βλάστηση και αγριολούλουδα, που μας βγάζει σε ένα μικρό διάσελο.

Μπροστά μας βλέπουμε τη νότια πλευρά των Πιερίων και τον μεγαλόπρεπο Όλυμπο στα νοτιοανατολικά. Δεξιά μας στα νοτιοδυτικά στο βάθος, τις κορυφές Λαπούσι και Φλάμπουρο και αριστερά μας, ανατολικά, τις παρυφές ενός δάσους από μικρά έλατα. Το μονοπάτι μπαίνει στο δάσος και σε πέντε λεπτά βγαίνουμε από το δασάκι και φτάνουμε στο μικρό οροπέδιο της κορυφής. Βλέπουμε την ξύλινη ταμπέλα που γράφει «Θωμά ράχη –Αρβανίτης» και σηματοδοτεί το τέλος της διαδρομής και σκαρφαλώνουμε τα τελευταία βράχια για να βρεθούμε στην κορυφή.

Ότι και να γράψουμε δεν περιγράφει τη θέα από τα 2023μ. Νότια ο Όλυμπος σε όλο του το μεγαλείο, ανατολικά ο Θερμαϊκός με τον Χορτιάτη και την Θεσσαλονίκη, βόρεια το Βέρμιο,το Σέλι και η λίμνη του Πολύφυτου που φαίνεται χαμηλά, ενώ δυτικά όλο το οροπέδιο της Κοζάνης μέχρι την Πτολεμαΐδα και το Ασκιό. Ρουφάμε τις εικόνες και δεν θέλουμε να κατέβουμε. Για μια στιγμή σκεφτήκαμε να κατακτήσουμε και το Φλάμπουρο αλλά χρειαζόμασταν άλλες δυόμιση περίπου ώρες και ο χρόνος μας δεν μας έφτανε.

Αφού βγάλαμε τις φωτογραφίες μας , πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Πάλι από το ίδιο μονοπάτι μέχρι το οροπέδιο της κορυφής , μετά ακολουθήσαμε το δασικό δρόμο ( δεν γυρίσαμε από τη ράχη ) και όταν συναντήσαμε το πρώτο λιφτ αρχίσαμε να κατεβαίνουμε από τις πίστες του χιονοδρομικού.

Ροβολούσαμε ελεύθερα θαυμάζοντας το Βέρμιο και τη λίμνη του Πολύφυτου που το κατέβασμα την έφερνε όλο και ποιο κοντά μας. Η κλίση αρκετή. Καλή για τους σκιέρ, απαιτητική όμως για τα γόνατα των πεζοπόρων. Βλέπουμε πλέον στο βάθος το σαλέ του χιονοδρομικού στο οποίο φτάνουμε σε περίπου μία ώρα και σαρανταπέντε λεπτά. Λίγη ξεκούραση, ανασύνταξη και κατευθείαν στο Ελατοχώρι για το καθιερωμένο τσιμπούσι.

Στην πλατεία του χωριού στην ταβέρνα «Τάκος» κάτω από έναν μεγάλο πλάτανο, φάγαμε καλά και φθηνά και την συστήνουμε ανεπιφύλακτα. Με παλιές ορειβατικές ιστορίες και με το σχεδιασμό της νέας εξόρμησης, πέρασε η ώρα. Αργά το απόγευμα, σωματικά κουρασμένοι αλλά πνευματικά ξεκούραστοι και ψυχικά πλήρεις, αφήσαμε πίσω μας τα Πιέρια και το τραγούδι των μουσών και πήραμε το δρόμο της επιστροφής για Θεσσαλονίκη.