Κονιτσα – Φαρράγγι Αώου

Η Κόνιτσα βρίσκεται στο βορειότερο άκρο της Περιφέρειας Ηπείρου και περιλαμβάνει 46 οικισμούς και χωριά. Το μεγαλύτερο μέρος του δήμου Κόνιτσας βρίσκεται στο Εθνικό Πάρκο της Βόρειας Πίνδου και στο Γεωπάρκο Βίκου – Αώου. Η Τραπεζίτσα (2024μ) η Τύμφη(2497μ) και ο Σμόλικας (2637μ) την περιβάλουν ενώ απέναντι στέκει αγέρωχος ο Γράμμος (2520 μ). Είναι χτισμένη στη άκρη του φαραγγιού του Αώου που υπάρχει και το πετρόχτιστο μονότοξο γεφύρι , σήμα κατατεθέν της πόλης. Μέσα στο φαράγγι υπάρχει η Ι.Μονή Στομίου, ένα μοναστήρι με ιστορία 3 αιώνων το όποιο είναι και ο προορισμός μας

 

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Απόσταση από Θεσ/νικη: 317 km

Διόδια: 6,60 €

Ευρωπαϊκός Αριθμός Έκτακτης Ανάγκης: 112

Πυροσβεστική: 199

ΕΚΑΒ: 166

Δασαρχείο Κόνιτσας: 2655022498

 

Κόνιτσα (440μ) – Μονή Στομίου (710μ)

Είδος Διαδρομής: Πεζοπορία

Μήκος διαδρομής: 5,1 km

Νερό στη διαδρομή: Ναι

Διάρκεια: 1 ώρα 40 λεπτά (μετάβαση) – 1 ώρα 20 λεπτά (επιστροφή)

Η διαδρομή πραγματοποιήθηκε τον IOYΛΙΟ 2021

Μέλη ομάδας: 5 ενήλικες

 

Την επομένη ημέρα από τη κοπιαστική ανάβαση μας στη Δρακόλιμνη, για αποθεραπεία είχαμε σχεδιάσει να επισκεφτούμε το μοναστήρι του Στομίου. Μετά από ένα πλούσιο πρωινό στο ξενοδοχείο μας αναχωρήσαμε από τα Άνω Πεδινά για την Κόνιτσα , όπου είχαμε ραντεβού με δυο καλούς φίλους και μέλη της ομάδας από τα Τρίκαλα. Τόπος συνάντησης η άκρη από το πέτρινο γεφύρι , εκεί που αρχίζει το μονοπάτι.

Χαρούμενοι όλοι, πρώτον γιατί βρεθήκαμε μετά από πολύ καιρό και δεύτερον γιατί άλλη μια διαδρομή ανοιγόταν μπροστά μας. Χαιρετισμοί , πειράγματα , εντυπώσεις από τη ανάβαση στη Δρακόλιμνη μας έφαγαν λίγη ώρα μέχρι να ξεκινήσουμε.

Η συγκεκριμένη διαδρομή, αποτελεί συνήθως για τους ορειβάτες τμήμα μεγαλύτερων διαδρομών αφού από εκεί μπορεί κανείς να ανέβει στα υψίπεδα της Τύμφης, αλλά μπορεί να αποτελέσει και μόνη της ένα ξεχωριστό πεζοπορικό προορισμό. Ξεκινάει από την νότια άκρη του γεφυριού, χώνεται μέσα στο φαράγγι και ακολουθεί παράλληλη πορεία με το ποτάμι για πολύ μεγάλο μέρος της. Κάτω από το μονότοξο γεφύρι κυλάει ήσυχα ο Αώος και εμείς ακολουθούμε το παλιό χωματόδρομο με ανατολική πορεία, αντίθετη με τη ροη του ποταμού.

Η ομορφιά του τοπίου και το κελάρυσμα των νερών ανάμεσα στα βράχια είναι εικόνες που σε συνεπαίρνουν. Μετά από 2 περίπου χιλιόμετρα συναντάμε ένα μικρό φράγμα που σηματοδοτεί και το τέλος του δρόμου. Από εκεί ουσιαστικά ξεκινά το μονοπάτι. Εκεί υπάρχει και η διασταύρωση με ένα δεύτερο παράλληλο μονοπάτι που κινείται πιο ψηλά πάνω στην πλαγιά. Εμείς συνεχίζουμε την παραποτάμια διαδρομή έχοντας το ποτάμι αριστερά μας.

Σιγά σιγά αφήνουμε τον πολιτισμό πίσω μας και χωνόμαστε πιο βαθιά στο φαράγγι και στο δάσος. Οξιές και βελανιδιές, κρεμασμένες στις κάθετες πλαγιές, μας χαρίζουν τον ίσκιο τους και κάνουν την διαδρομή μας πιο ξεκούραστη. Το μονοπάτι προσεγμένο και σε πολλά σημεία πλακοστρωμένο, ενώ τα καθαρά νερά του Αώου κυλούν δίπλα μας άλλοτε ήρεμα και άλλοτε δυνατά δημιουργώντας μικρούς καταρράκτες και δίνες. Ο ήχος του νερού και η δροσιά του μαζί με τη σκιά του δάσους μας αναζωογονεί. Μετά από περίπου μια ώρα περπάτημα και 3,5 χλμ το μονοπάτι ξεμακραίνει από το ποτάμι και αρχίζει να ανηφορίζει μέσα στο δάσος .

Η ανάβαση γίνεται πιο απαιτητική χωρίς όμως ιδιαίτερο πρόβλημα και σε μισή περίπου ώρα βλέπουμε ένα ξέφωτο στο βάθος του οποίου βρίσκεται το μοναστήρι.

Ιδρύθηκε το 1442, και η αρχική του θέση ήταν απέναντι στις πλαγιές της Τραπεζίτσας, όπου διασώζονται τα ερείπια του και η περιοχή ονομάζεται «Παλιομονάστηρο» ενώ στη σημερινή του θέση, στις χαμηλότερες πλαγιές της Τύμφης, μεταφέρθηκε το 1774.

Το μοναστήρι είναι ιδιαίτερα γνωστό και αποτελεί μνημείο θρησκευτικού τουρισμού και πόλο έλξης πολλών προσκυνητών κυρίως λόγω του Αγ.Παισίου που ασκήτεψε εδώ για 4 χρόνια (ζητήστε να δείτε το κελί του) πριν καταλήξει στο Αγ. Όρος και θεωρείται μάλιστα και από τους ανακαινιστές της μονής.

Η θέα είναι υπέροχη και μας έχει καθηλώσει ειδικά στη πίσω πλευρά όπου φαίνεται όλο το φαράγγι από ψηλά. Ξεκουραστήκαμε στο προαύλιο της Μονής με καφεδάκι και λουκουμάκι για κέρασμα από τους φιλόξενους καλόγερους και είχαμε και μια μίνι ξενάγηση αφού ήμασταν οι μόνοι επισκέπτες.

Μετά τις απαραίτητες φωτογραφίες και βίντεο γεμίσαμε τα παγούρια μας στη βρύση που βρίσκεται έξω από το μοναστήρι και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Κατά την επιστροφή ο Γιώργος και ο Levi δοκίμασαν το δεύτερο παράλληλο μονοπάτι, που ήταν πιο στενό και σε ορισμένες περιπτώσεις πιο απαιτητικό αφού χρειάστηκε να σκαρφαλώσουν σε βράχια που είχαν πέσει από κατολισθήσεις για να συνεχίσουν.

Φτάσαμε ξανά στο γεφύρι, ο Νίκος και ο Βαγγέλης έκαναν μια βουτιά στο ποτάμι για να δροσιστούν και βρήκαμε την υπόλοιπη παρέα σε μια συμπαθητική ταβερνούλα στην κεντρική πλατεία για να κλείσουμε αυτό το εξαιρετικό ορειβατικό διήμερο με εξαιρετικό φαγητό και δροσιστικές μπύρες . Φύγαμε με την υπόσχεση να ξαναγυρίσουμε στην περιοχή για να γυρίσουμε και να κατακτήσουμε και τις υπόλοιπες ομορφιές της, και έχει πολλές.