Ο δεκαπενταύγουστος θεωρείται η αρχή του τέλους του ελληνικού καλοκαιριού και γιορτάζεται, όχι ακριβώς γι’ αυτό το λόγο σχεδόν σε όλη την χώρα. Ιδιαίτερες γιορτές γίνονται στα χωριά της Πίνδου και από την πλευρά της Μακεδονίας αλλά και της Ηπείρου. Τα περίφημα πανηγύρια αλλά και οι οργανοπαίχτες της περιοχής είναι ξακουστά και έξω από την χώρα.
Η εκδρομή που ακολουθεί, αν και έχει γίνει χειμώνα, εδώ την παρουσιάζουμε σαν μια πρόταση καλοκαιρινή. Σαν μια πρόταση όπου μπορείτε να συνδυάσετε το τερπνό μετά του ωφέλιμου. Τα τοπικά γλέντια με την πεζοπορία σε μια από τις πιο όμορφες περιοχές της χώρας. Τα Ζαγόρια
Περισσότερες πληροφορίες για τα πανηγύρια της περιοχής καθώς και διαδραστικός χάρτης, εδώ.
Θεσσαλονίκη – Ζαγορι
ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
Το Ζαγόρι είναι απόκρημνη ορεινή περιοχή , με άγρια ομορφιά στην οροσειρά της Πίνδου, στην Ήπειρο. Με έκταση περίπου 1000 τετραγωνικά χιλιόμετρα , στέκεται ανάμεσα στο Μαυροβούνι, το Μιτσικέλι, την Τύμφη, και την κοιλάδα του Αώου . Η λέξη Ζαγόρι προέρχεται από την Σλαβική πρόθεση Za που σημαίνει «πίσω» και το ουσιαστικό gora που σημαίνει «βουνό», το οποίο με την σειρά του είναι παραφθορά του ελληνικού όρος. Στην αρχαιότητα η περιοχή ονομάζονταν «Παροραία», και οι κάτοικοί της «Παροραίοι», δηλαδή αυτοί που ζουν πίσω από τα όρη. Στην περιοχή υπάρχουν 46 οικισμοί τα αποκαλούμενα Ζαγοροχώρια, τα οποία είναι σκορπισμένα πάνω στα ψηλα βουνά. Το Ζαγόρι είναι περιοχή μεγάλης φυσικής ομορφιάς, με εντυπωσιακή γεωλογία και τον εθνικό δρυμό Βίκου Αώου , που περιλαμβάνει την κοιλάδα του ποταμού Αώου και το Φαράγγι του Βίκου. Έχει ονομαστεί και «Δρυμός των μεγάλων κορυφών», λόγω των απότομων και υψηλών κορυφών της περιοχής, με υψηλότερη αυτήν της Γκαμίλας (2.497μ.) στην Τύμφη. Μέρος γεμάτο φύση, υπέροχη μαγευτική φύση , λαϊκή παράδοση και παραδοσιακή αρχιτεκτονική. Τι το καλύτερο λοιπόν από το να γνωρίσουμε τα μυστικά του.
Αποφασίσαμε να μείνουμε στην καρδιά του Ζαγοριού , στο Μεγάλο Πάπιγκο , κάτω από τους επιβλητικούς πύργους της Τύμφης και την Αστράκα. Εκεί ήταν το ορμητήριο για τις εκδρομές που ακολουθούν.
Εθνικός Δρυμός Βίκου Αώου -Φαράγγι του Βίκου
Το Φαράγγι του Βίκου είναι ένα από τα βαθύτερα και ποιο εντυπωσιακά φαράγγια της Ευρώπης. Βρίσκεται 30 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη των Ιωαννίνων και εκτείνεται από τo χωριό Μονοδένδρι , ως το γεφύρι της Κλειδωνιάς δίπλα στην Κόνιτσα. Είναι ο πυρήνας του Εθνικού Δρυμού του Βίκου- Αώου. Έχει μήκος δώδεκα χιλιόμετρα, βάθος που ξεπερνά τα 900 μέτρα και 1.100 μέτρα πλάτος και έχει είναι στο βιβλίο Γκίνες ως το βαθύτερο φαράγγι του κόσμου σε αναλογία με το πλάτος του.
Στα απόκρημνα βράχια του υπάρχουν πολλά σπάνια λουλούδια και φυτά, πάνω από 1.800 είδη, μερικά από τα οποία δεν συναντούνται σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου. Επίσης ζουν σπάνια και απειλούμενα είδη ζώων, όπως το ζαρκάδι, η αρκούδα, ο χρυσαετός και το αγριόγιδο.
Υπάρχουν τρεις θέσεις από όπου μπορεί ο επισκέπτης να απολαύσει την εκπληκτική θέα προς το φαράγγι του Βίκου. Η πρώτη είναι στη Μονή της Αγίας Παρασκευής. Είναι χτισμένη μέσα στο βράχο στο χείλος του γκρεμού και βρίσκεται στο χωριό Μονοδένδρι. Θεωρείται ο αρχαιότερος ναός της περιοχής ( τέλη του 14ου αιώνα). Η δεύτερη είναι η Μπελόη, στο χωριό Βραδέτο. Η ονομασία “Μπελόη” πιθανά να προήλθε από σλάβικη λέξη που σημαίνει καλή θέα και όχι άδικα, αφού από εκεί η θέα προς το φαράγγι είναι καταπληκτική. Και τέλος η Τρίτη είναι η θέση Οξυά, βρισκεται 6 km από το Μονοδένδρι και έχει την πιο εύκολη πρόσβαση. Πρόκειται για έναν εξώστη με καταπληκτική θέα στη χαραδρα. Στη διαδρομή για την Οξυά, μπορεί να δει κανείς το «πέτρινο δάσος», που αποτελεί ένα φυσικό μνημείο με βραχώδεις σχηματισμούς.
Το πέρασμα του φαραγγιού , αποτελεί μία από τις πιο γνωστές πεζοπορικές διαδρομές. Η διάρκειά της είναι περίπου 5 ώρες και προσφέρει μοναδικές εικόνες φυσικής ομορφιάς. Ο Βοϊδομάτης, είναι παραπόταμος του Αώου και έχει συνολικό μήκος 15 χιλιόμετρα. Το όνομα του προέρχεται από τις σλαβικές λέξεις voda που σημαίνει νερό και mati που σημαίνει πηγή.
Χωριό Βίκος (Υψομ. 770 m)– Πηγές Βοϊδομάτη (Υψομ. 550m)
Ημέρα 1η
Το περπάτημα στο Βίκο είναι μια μοναδική εμπειρία. Aναλόγως με το χρόνο που έχει κάποιος στη διάθεσή του και τη φυσική του κατάσταση μπορεί να ακολουθήσει δυο διαδρομές
- Από το χωριό Βίκος προς τις πηγές του Βοϊδομάτη και το εκκλησάκι της Παναγίας
- Από το Μονοδένδρι προς το χωριό Βίκος (ή αντίστροφα)
Εμείς λόγω του σφιχτού προγράμματός μας, διαλέξαμε την πρώτη
Από το Μικρό Πάπιγκο οδηγήσαμε 16 Km μέχρι τον Βίκο και αφήσαμε τα αυτοκίνητα μας στην είσοδο του χωριού, ακριβώς μπροστά από την παραδοσιακή θολωτή βρύση. Στο σημείο αυτό υπάρχει πράσινη χαρακτηριστική πινακίδα με πληροφορίες για όλες τις διαδρομές που ξεκινούν από εδώ. Η διαδρομή προς τις πηγές και το Μοναστήρι της Παναγίας είναι περίπου 40 λεπτά και το μονοπάτι είναι σμιλεμένο σαν σκαλοπάτια. Κατά διαστήματα υπάρχουν πεζούλια ξεκούρασης και παρατήρησης. Μετά από πέντε λεπτά πορείας συναντάμε ένα εικονοστάσι στο χείλος του γκρεμού. Από εδώ και κάτω, το μονοπάτι είναι λαξευμένο στους γκρεμούς και απαιτεί προσοχή . Η πορεία μας συνεχίζεται καθοδικά ακολουθώντας τα γυρίσματα του καλοσχηματισμένου μονοπατιού και συνοδεύεται από την άγρια ομορφιά του τοπίου και το βουητό των νερών. Όσο προχωράει κανείς αντιλαμβάνεται το μεγαλείο της φύσης. Μετά από 40 λεπτά φθάσαμε σε ένα μεγάλο πλάτωμα απέναντι από το οποίο ξεκινάει το καθαρότερο ποτάμι της Ευρώπης, ξεπηδώντας μέσα από τους γκρεμούς. Κοιτάζαμε γύρω μας και βλέπαμε τις ορθοπλαγιές που σχηματίζουν τα πέτρινα τείχη του φαραγγιού και τα γεράκια να πετούν πάνω από τα κεφάλια μας .Τα νερά διάφανα , κελαριστά και πεντακάθαρα. Το μονοπάτι Ο3 που αρχίζει δίπλα στις πηγές, οδηγεί σε Πάπιγκο–Αστράκα–Δρακόλιμνη–Γκαμήλα. Η δεξιά διαδρομή πλάι στην κοίτη του ποταμιού μας κατευθύνει στο Μονοδένδρι. Η άγρια ομορφιά του τοπίου μας συνεπήρε τόσο, που ο προγραμματισμένος χρόνος ξεκούρασης επεκτάθηκε κατά πολύ. Άλλωστε, ποιος ο λόγος να είναι κανείς στη φύση αν έχει το ίδιο άγχος για τον χρόνο που έχει και στην πόλη.
Για να επισκεφθούμε το εκκλησάκι της Παναγίας . γυρίσαμε πίσω προς το Βίκο, ακολουθώντας το ίδιο μονοπάτι που μας έφερε στις πηγές. Μετά από περίπου 200 m ανόδου, στρίψαμε δεξιά προς το ποτάμι. Το σημείο όπου διακλαδώνεται το μονοπάτι Βίκος-Πηγές Βοϊδομάτη με εκείνο που οδηγεί στο εκκλησάκι της Παναγίας δεν είναι ιδιαίτερα ευδιάκριτο και θέλει λίγο προσοχή. Το χαρακτηριστικό του σημείου διακλάδωσης είναι ότι γίνεται σε σημείο χωρίς δέντρα, με φανερή καθοδική κλίση . Το μονοπάτι που συνεχίζει προς το ξωκλήσι είναι αρχικά στενό, πλαταίνει όμως αμέσως μετά. Σε λιγότερο από δέκα λεπτά φθάσαμε σε ένα μικρό λιβάδι στην όχθη του ποταμού και στη μέση τη μικρή εκκλησία που είναι διακοσμημένη με μοναδικές τοιχογραφίες και κτίστηκε το 1738. Οι μοναδικοί ήχοι που ακούγαμε ήταν τα νερά και τα πουλιά . Αφού θαυμάσαμε τις κάθετες πλαγιές που ορθώνονταν μπροστά μας και τα νερά που ανάβλυζαν από τα βράχια στη βάση τους, πήραμε σιγά σιγά το δρόμο της επιστροφής .
Τώρα ο ανήφορος ήταν πιο κουραστικός και μας πήρε 50 περίπου λεπτά για να ξαναγυρίσουμε στο σημείο εκκίνησης μας στο χωριό Βίκος. Στα τελευταία μέτρα της ανάβασης θαυμάσαμε πάλι από ψηλά το μεγαλείο του φαραγγιού . Βγήκαμε στη βρύση αποκαμωμένοι , ξεδιψάσαμε με το γάργαρο νερό της και συνεχίσαμε οδικώς για την επομένη θέση θέας του φαραγγιού στη Μπελόη.
Το δεύτερο μέρος θα ακολουθήσει σε επόμενο post