Ο δεκαπενταύγουστος θεωρείται η αρχή του τέλους του ελληνικού καλοκαιριού και γιορτάζεται, όχι ακριβώς γι’ αυτό το λόγο σχεδόν σε όλη την χώρα. Ιδιαίτερες γιορτές γίνονται στα χωριά της Πίνδου και από την πλευρά της Μακεδονίας αλλά και της Ηπείρου. Τα περίφημα πανηγύρια αλλά και οι οργανοπαίχτες της περιοχής είναι ξακουστά και έξω από την χώρα.
Η δευτερη εκδρομή που ακολουθεί, αν και έχει γίνει χειμώνα, εδώ την παρουσιάζουμε σαν μια πρόταση καλοκαιρινή. Σαν μια πρόταση όπου μπορείτε να συνδυάσετε το τερπνό μετά του ωφέλιμου. Τα τοπικά γλέντια με την πεζοπορία σε μια από τις πιο όμορφες περιοχές της χώρας. Τα Ζαγόρια
Περισσότερες πληροφορίες για τα πανηγύρια της περιοχής καθώς και διαδραστικός χάρτης, εδώ.
Το πρώτο μέρος των εκδρομών στα Ζαγοροχώρια μπορείτε να το βρείτε εδώ
Βραδέτο (Υψομ. 1340 m)– Μπελόη (Υψομ. 1450 m)
Ημέρα 1η
Αυτή η σύντομη, εύκολη και ευχάριστη διαδρομή είναι από τις δημοφιλέστερες στο Ζαγόρι και οδηγεί στην θέση «Μπελόη» απ’ όπου μπορεί να απολαύσει κανείς την καταπληκτική θέα της χαράδρας του Βίκου. Εξάλλου, η ονομασία Μπελόη, σημαίνει ωραία θέα.
Ξεκινήσαμε από το Βίκο και μετά από 44,3 Km , φτάσαμε στο Βραδέτο , το χωριό με το μεγαλύτερο υψόμετρο (1340m) στα Ζαγοροχώρια. Λίγο πιο πάνω από την πλατεία του χωριού αφήσαμε τα αυτοκίνητα μας και ακολουθήσαμε τον μικρό χωματόδρομο που ανοίγονταν μπροστά μας. Πριν το τέλος του, στα αριστερά μας , οι ενημερωτικές πινακίδες, μας δείχνουν το μονοπάτι που θα μας οδηγήσει στον προορισμό μας.
Ήπιο και χαλαρό , στην αρχή δεν σου γεμίζει το μάτι αλλά σε λίγο αρχίζει να μεταμορφώνεται σε ένα δρομάκι στρωμένο με μεγάλες πέτρινες πλάκες , σαν τεράστια ακανόνιστα πλακάκια, και ύστερα σε πετροχτιστο καλντερίμι που μετά από μια κλειστή στροφή περνάει ανάμεσα σε δυο μεγάλα βράχια και βγαίνει στο χάος. Το μονοπάτι , χωρίς υπερβολή σταματάει ακριβώς στην άκρη του χάους, σε ένα μικρό σχετικά μπαλκόνι , που το μοναδικό που σε χωρίζει από το κενό, είναι ένας φαρδύς πέτρινος τοίχος . Από κάτω μας , μπροστά μας , γύρω μας , ανοίγεται το φαράγγι , αναδεικνύοντας όλο του το μεγαλείο. Οι κατακόρυφες πλαγιές με ύψος εκατοντάδων μέτρων, και οι τεράστιοι γκρεμοί προκαλούν δέος και θαυμασμό και στο βάθος διαγράφεται μεγαλόπρεπη , η κοίτη του Βοϊδομάτη. Αυτό το μπαλκόνι είναι, κατά την άποψη μας , το ποιο θεαματικό από όλες τις θέσεις θέας του Βίκου. Στο βάθος της χαράδρας, το χωριό Βίκος και στην ακριβώς απέναντι πλευρά του φαραγγιού, η θέση «Οξιά» πάνω από το Μονοδένδρι.
Αφού ξεκουραστήκαμε , γεμίσαμε την ψυχή μας με τις εικόνες της φύσης και αδειάσαμε το μυαλό μας από τις έγνοιες , πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για την επομένη θέση θέας . Το μπαλκόνι της Αγ. Παρασκευής στο Μονοδένδρι.
Μονοδένδρι (Υψομ. 1060 m)– Ι. Μ.Αγ. Παρασκευής (Υψομ. 1050 m)
Ημέρα 1η
Αφήσαμε τα εύκολα για το τέλος . Η συγκεκριμένη διαδρομή είναι περισσότερο χαλαρός περίπατος.
Από το Βραδέτο και μετά από 31,1 Km φτάσαμε στο Μονοδένδρι. Το όνομα του ,πιστεύεται ότι προήρθε από το μεγάλο έλατο που υπήρχε στην πλατεία του χωριού μέχρι και το 1840. Τα πλακόστρωτα καλντερίμια, τα πετροχτιστα σπίτια και ο μεγάλος πλάτανος της πλατείας είναι οι εικόνες που αντικρίσαμε με το που φτάσαμε. Από την είσοδο του χωριού υπάρχει ταμπέλα που μας δείχνει τον δρόμο για να επισκεφτούμε το μοναστήρι της Αγ. Παρασκευής. Από αυτό το σημείο ως την είσοδο του μοναστηριού είναι περίπου 800 m και επειδή η διαδρομή περνάει μέσα από το χωριό , είχαμε την ευκαιρία να το θαυμάσουμε.
Αφήνοντας σιγά σιγά πίσω μας το χωριό και καθώς προχωρούσαμε προς τον προορισμό μας, όλο και καλύτερα στα δεξιά μας, άρχισε να ξεδιπλώνεται η θέα της χαράδρας του Βίκου. Το καλντερίμι , με χαλαρό περπάτημα , σαν σε βόλτα , μας έφερε στην πόρτα του μοναστηριού, 500 κάθετα μέτρα πάνω από την κοίτη του ρέματος. Κτισμένο εδώ στην άκρη του γκρεμού από το 1413 , στέκει αγέρωχο στο πέρασμα του χρόνου .Μπήκαμε μέσα , επισκεφτήκαμε το καθολικό της Μονής , θαυμάσαμε τις αγιογραφίες που τμήμα τους διατηρείται για τόσους αιώνες και βγήκαμε στην ταράτσα για μια ακόμα μαγευτική θέα της χαράδρας.
Μπροστά μας ξεδιπλώνεται το μεγαλείο της φύσης . Η άποψη του φαραγγιού από αυτό το σημείο, σε συνδυασμό με τη θέα προς το χωριό είναι εικόνες που δεν μπορούν να περιγραφούν με λόγια και πρέπει κάποιος να τις δει ζωντανά για να τις καταλάβει και πολύ περισσότερο να τις νιώσει. Φυσικά, η φωτογραφική μηχανή δούλευε ασταμάτητα και τα επιφωνήματα θαυμασμού ήταν οι μόνες λέξεις στο λεξιλόγιο μας .
Είχε σουρουπώσει πλέον , όταν πήραμε το δρόμο του γυρισμού για το ξενοδοχείο μας , έχοντας γνωρίσει από κοντά αλλά και από ψηλά , ένα από τα ομορφότερα μέρη της χώρας μας.