Διαβάζεται μαζί με το πρώτο μέρος που βρίσκεται εδώ.
Ξεκινάμε πάλι από το ξενοδοχείο μας και παίρνουμε πάλι το δρόμο για Διπόταμα. Περνάμε και πάλι τη γέφυρα του Αρκουδορέματος . Στη πρώτη και στη δεύτερη διασταύρωση που θα συναντήσουμε, πηγαίνουμε δεξιά για τα Διπόταμα όπως μας ενημερώνει και η ταμπέλα. Έχουμε ήδη κάνει 18km από το Παρανέστι , όταν βλέπουμε την ταμπέλα για τους καταρράκτh της Βαρβάρας στα δεξιά μας αλλά εμείς συνεχίζουμε ευθεία. Σε άλλα 5km ( 23km από Παρανεστι) φτάνουμε στα Διπόταμα. Εκεί σταματά και η άσφαλτος . Οι ταμπέλες μας οδηγούν σε ένα βατό χωματόδρομο με ΒΔ κατεύθυνση.
Γενικά επειδή η σήμανση είναι λίγο ελλιπής , την περίοδο που κάναμε αυτή την εκδρομή και δεν γνωρίζουμε πως είναι σήμερα , να έχετε πάντα στο μυαλό σας ότι ο καταρράκτης του Λεπίδα βρίσκεται Βόρεια – Βορειοδυτικά από τα Διπόταμα . Από την άλλη μεριά , ανατολικά- νοτιοανατολικά ο δρόμος οδηγεί στον καταρράκτη του Λειβαδίτη που έχουμε περιγράψει σε παλαιότερη εκδρομή μας.
Ακολουθούμε λοιπόν το «κεντρικό» χωματοδρόμο χωρίς παρεκλίσεις. Σε περίπου 7km από τα Διπόταμα , οδηγώντας μέσα στο υπέροχο δάσος που προσφέρει από τα ανοίγματα του, πανοραμική θέα της Ροδόπης , στα αριστερά μας συναντάμε ένα μικρό κιόσκι του Δασαρχείου. Στο σημείο αυτό είναι η αρχή του μονοπατιού για τον καταρράκτη του Λεπίδα. Φυσικά μπορείτε να κάνετε αυτά τα 7 km πεζοπορώντας . Εμείς λόγω της ηλικίας των παιδιών τα κάναμε οδικώς.
Το μονοπάτι , κατηφορίζει φιδογυριστό για περίπου 700 με 800m στη βάση του καταρράκτη. Πεζοπορούμε στην αρχη ανάμεσα σε οξιές και βελανιδιές και όσο κατεβαίνουμε, ανάμεσα σε σφένδαμους , φτελιές και φλαμουριές . Ο θόρυβος του νερού έρχεται όλο και πιο κοντά μας και μετά από 20 περίπου λεπτά , αποκαλύπτεται ο καταρράκτης. Με ύψος 35m είναι ο μεγαλύτερος καταρράκτης που σχηματίζει το ρέμα Τσουκάλι που διατρέχει το δάσος του Λεπίδα. Τα νερά πέφτουν ορμητικά και οι σταγόνες σχηματίζουν μικρά ουράνια τόξα γύρω από το καταρράκτη. Το ξύλινο παγκάκι , κατασκευή του Δασαρχείου , που βρίσκεται στο τέλος του μονοπατιού, βοηθά στη ξεκούραση μας. Τα πάντα είναι γεμάτα υγρασία . Τα φύλλα των δένδρων λάμπουν μέσα στην πρωινή λιακάδα ενώ η μυρωδιά από το νερό στα δένδρα μαζί με το άρωμα των φυτών , μας γεμίζει τα πνευμόνια. Μια υπέροχη αναζωογονητική αίσθηση .
Αφού θαυμάσαμε το μεγαλείο της φύσης , προσπαθήσαμε να εξερευνήσουμε λίγο την περιοχή και να βγούμε στο πάνω μέρος του καταρράκτη αλλά δεν τα καταφέραμε . Έτσι ξαναπήραμε το μονοπάτι , ανηφορικά αυτή τη φορά και ξαναβγήκαμε στο χωματόδρομο και στο σημείο που είχαμε τα αυτοκίνητα μας ,σε 35 περίπου λεπτά . Για όσους θέλουν να συνεχίσουν ο δρόμος οδηγεί στην περιοχή Μεγάλο Λιβάδι (1500m υψόμετρο) που είναι ότι λέει το όνομα του . Ένα φανταστικό λιβάδι κρυμμένο μέσα στο δάσος που ανάλογα την εποχή του χρόνου , θα σας μαγέψει με τι διαφορετικές μορφές του.
Παίρνουμε το δρόμο του γυρισμού στη βάση μας , γεμάτοι από εικόνες και συναισθήματα από τις ομορφιές αυτού του τόπου.