Η εκδρομή αυτή διαβάζεται αφού πρώτα διαβάσετε το πρωτο μέρος εδώ
Ο ήλιος ανατέλλει στον Όλυμπο και εμείς έχουμε ήδη ξυπνήσει στη κατασκήνωση μας.
Έχουμε κατασκηνώσει κάτω από την παλιά μονή του Αγ. Διονυσίου , σε ένα μικρό ξέφωτο δίπλα στον Ενιπέα . Έχουμε ετοιμάσει τα απαραίτητα και μπαίνουμε στα αυτοκίνητα μας για να πάμε 4 km προς τα πίσω ( προς Λιτόχωρο) . Στα αριστερά μας, μετά από λίγη ώρα βλέπουμε το σημείο που ψάχνουμε. Η ταμπέλα γράφει Γκορτσιά και είναι στο 14 km του δρόμου που πάει από το Λιτόχωρο στα Πριόνια.
Ανεβαίνουμε τη μικρή χωμάτινη ανηφορια και παρκάρουμε στο μικρό πλάτωμα που υπάρχει στο τέλος της . Από εκεί αρχίζει το μονοπάτι που οδηγεί στην Πετρόστρουγκα και από εκεί τις ψηλότερες κορυφές του βουνού. Από τον αριθμό των αυτοκινήτων που ήταν παρκαρισμένα, συμπεραίνουμε ότι είναι αρκετοί οι ορειβάτες που έχουν διαλέξει αυτή τη διαδρομή . Μαζί με τη διαδρομή , που οδηγεί από τα Πριόνια στις κορυφές , είναι από τις ποιο δημοφιλείς διαδρομές στον Όλυμπο . Είναι πιο μεγάλη από τη διαδρομή των Πριονιών , γιατί κάνει κύκλο . Αλλά κατά τη γνώμη μας πιο όμορφη γιατί κινείται έξω από το φαράγγι του Ενιπέα και έτσι έχει κανείς , όλη τη θέα , από τις κορυφές μέχρι τον Θερμαϊκό κόλπο , μπροστά του.
Ξεκινάμε και ανεβαίνουμε σιγά σιγά , περπατώντας μέσα στο δάσος. Το μονοπάτι πιο δύσκολο και πιο ανηφορικό σε σχέση με το μονοπάτι που πάει στη σπηλιά του Αγ. Διονυσίου . Ειδικά στην αρχή του . Εδώ ανεβαίνουμε και μάλιστα με μεγάλη κλήση . Οι σφυγμοί ανεβαίνουν και οι αναπνοές γίνονται πιο γρήγορες . Μέχρι να βρούμε το ρυθμό μας ζοριστήκαμε , αλλά μετά από αυτή τη σκληρή αρχική δοκιμασία , το τερέν γίνεται πιο ήπιο και έτσι γίνεται πιο εύκολη η ανάβαση μας .
Η διαδρομή καλογραμμένη και με πολύ καλή σήμανση, κινείτε μέσα σε δάση οξιάς και μαύρης πεύκης . Οι ακτίνες του ηλίου τρυπώνουν μέσα από τα δένδρα , αλλά τα πυκνά φυλλώματα κρατούν το μονοπάτι σκιασμένο και δροσερό. Το τραγούδι των πουλιών μας ακολουθεί . και εμείς αφηνόμαστε στη μαγεία του δάσους . Απολαμβάνουμε με όλες μας τις αισθήσεις τα δώρα του βουνού, την πανδαισία των χρωμάτων , τη μυρωδιά από τα λουλούδια , το χώμα και τα δένδρα, τους ήχους από το ελαφρύ αεράκι , τα πουλιά και τα ζουζούνια . Έτσι μετά από μιάμιση ώρα περίπου , φτάνουμε στη τοποθεσία Μπάρμπα ( Υψομ. 1450 m). Ένα χαρακτηριστικό ξέφωτο, μέσα στο δάσος, που προσφέρεται για ξεκούραση. Εδώ ήταν ο δικός μας στόχος, λόγω της μικρής ηλικίας των παιδιών μας και οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι μας εξέπληξαν με την επιμονή τους και την αντοχή τους. Μέσα στην καταπράσινη φύση , ξεκουραστήκαμε , φυσικά και ψυχικά και αρχίσαμε τη κατηφορική πλέον πορεία , πίσω στη Γκορτσιά και τα αυτοκίνητα μας.
Για όσους θέλουν να συνεχίσουν , το μονοπάτι γυρίζει σε δυτική κατεύθυνση και σε οδηγεί στο Στράγγο , στην Πετρόστρουγκα και από εκεί στη Σκούρτα και στο οροπέδιο των Μουσών , μετά από περίπου 6h και 14 km. Να θυμάστε οτι, νερό στη διαδρομή μέχρι την θέση Μπάρμπα δεν υπάρχει πουθενά . Υπάρχουν δυο πήγες , πιο ψηλά, για όσους συνεχίσουν , μια στο Στράγγο και μια στο δάσος με τις οξιές, αλλά πρέπει να παρεκκλίνουμε από το μονοπάτι για 10 με 15 min.
Είναι απόγευμα, όταν κατηφορίζουμε οδικώς πλέον για το Λιτόχωρο και στην πλατεία ο καφές και το κρύο νερό , είναι το βραβείο των προσπαθειών μας αυτές τις δυο ημέρες στον Όλυμπο. Αγναντεύοντας τις ψηλές κορυφές έχουμε ήδη σχεδιάσει την επομένη διαδρομή μας στο μυθικό βουνό .