(Διαβάζεται μαζί με το πρώτο μέρος)
Καταφύγιο Κόζιακα (1750μ) – Κορυφή Χατζηπέτρος (1901μ)
Ημέρα 2η
Πληροφορίες Διαδρομής
Είδος Διαδρομής: Ορεινή πεζοπορία
Μήκος διαδρομής: 1 χιλιόμετρο
Νερό στη διαδρομή: Οχι
Διάρκεια: 45 λεπτά
Η διαδρομή πραγματοποιήθηκε τον ΟΚΤ 2019
Μέλη ομάδας 7 ενήλικες
Η βραδιά μας , πέρασε υπέροχα. Καθισμένοι στο μπαλκόνι του καταφυγίου και χωρίς να μας πτοεί η βραδινή ψύχρα (3ο κελσίου) μείναμε να θαυμάζουμε το λυκόφως και τον βραδινό ουρανό που γέμιζε σιγά σιγά με αστέρια. Είχαμε κάνει συνεννόηση με το καταφύγιο και τα παιδιά είχαν αγοράσει για μας μπριζολίτσες. Έτσι αφού μαζευτήκαμε όλοι (θυμάστε από το πρώτο μέρος της δημοσίευσης, ότι οι Τρικαλινοί συνοδοιπόροι έφτασαν το απόγευμα) άρχισε το μπάρμπεκιου. Σεφ ήταν ο Περικλής, ο υπεύθυνος του καταφυγίου και όπως αποδείχτηκε, πάρα πολύ καλός.
Βασιλικό δείπνο λοιπόν με ψητά , χωριάτικη σαλάτα και κρασάκι, όλα από την περιοχή. Οι ιστορίες, τα πειράγματα και οι προτάσεις για νέες αναβάσεις, έδιναν και έπαιρναν στο τραπέζι. Και αφού εξαντλήσαμε όλα τα ορειβατικά θέματα, το ρίξαμε και στο τραγούδι. Είχαμε κιθαρωδούς στην παρέα και στο τοίχο ήταν κρεμασμένη μια κιθάρα. Δεν χρειαζόμασταν και πολύ για να επιδείξουμε τις τραγουδιστικές μας ικανότητες. Έτσι όμορφα κύλισε το βράδυ και αποσυρθήκαμε για ύπνο, καθότι την επόμενη ημέρα ήταν η ημέρα της κορυφής.
Όλοι σηκωθήκαμε νωρίς με την προσμονή της ανάβασης στη σκέψη μας. Παίρνουμε το πρωινό καφεδάκι στη βεράντα, αγναντεύοντας τις κορυφές που ορθώνονται μπροστά μας. Ο στόχος μας είναι η αριστερή. Ακολουθούμε το μονοπάτι με τα μάτια μας και η συζήτηση αφορά τη διαδρομή και τις τελευταίες λεπτομέρειες για το σκαρφάλωμα. Ξεκινάμε με κατεύθυνση ανατολική προς την χαρακτηριστική τελευταία συστάδα από έλατα που κατά κάποιο τρόπο οριοθετεί και την αλπική ζώνη.
Είμαστε πλέον στους πρόποδες του γρανιτένιου όγκου των κορυφών, κάτω από την δεξιά κορυφή. Περνάμε τα έλατα και στρίβουμε αριστερά για να τραβερσάρουμε τη πλαγιά, κερδίζοντας σιγά σιγά ύψος, μέχρι το διάσελο στο αριστερό μας χέρι. Το μονοπάτι έχει τώρα κίτρινα σημάδια και κινείται ανάμεσα σε γρασίδι και χαμηλή βλάστηση. Ανεβαίνοντας έχουμε στα αριστερά μας το καταφύγιο και την καταπληκτική θέα του χιονοδρομικού. Και αν από εδώ είναι αυτή η θέα, φαντάσου από την κορυφή! Συνεχίζουμε να ανεβαίνουμε, κερδίζοντας αρκετό ύψος και φτάνουμε στο διάσελο. Ένας φράχτης, με ξύλινους πασσάλους και σύρμα, κλείνει τα είκοσι περίπου μέτρα του πλάτους του. Το πεδίο από εδώ και πέρα είναι αρκετά απότομο και ο φράχτης είναι εκει για να εμποδίσει τη διέλευση των ζώων και ειδικά των αγελάδων που το καλοκαίρι ανεβαίνουν μέχρι εδώ για βοσκή. Προσοχή χρειάζεται και για τους ορειβάτες γιατί η ανατολική πλευρά του βουνού, ειδικά κατά μήκος της κορυφογραμμής, είναι αρκετά απότομη. Καβαλάμε το φράχτη, στρίβουμε δεξιά και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε τη ράχη, που θα μας οδηγήσει στην κορυφή.
Δεκαπέντε με είκοσι μέτρα ανάβασης, με αρκετά μεγάλη κλίση, μας φέρνουν στην άκρη της κορυφογραμμής που στην άλλη άκρη της είναι το υψομετρικό κολωνάκι. Συνεχίζουμε να περπατάμε στη κόψη, που κατηφορίζει απότομα στην αρχή, προχωράει σχεδόν ίσια και ανηφορίζει ξανά, δημιουργώντας έτσι μια κοιλιά μέχρι τη κορυφή Χατζηπέτρος και τα 1901μ, την οποία πατάμε σε λίγο.
Ότι και να προσπαθήσουμε να γράψουμε, δεν συγκρίνεται με τίποτα με αυτό που βλέπουμε. Η διαύγεια και η λιακάδα, μας επιτρέπουν να αγναντέψουμε μέχρι το πιο μακρινό μέρος, ενώ από κάτω μας το καταφύγιο είναι σαν να το βλέπουμε από αεροπλάνο. Στην ανατολική πλευρά, βρισκόμαστε πάνω από τα σύννεφα. που σαν λευκή θάλασσα σκεπάζουν το θεσσαλικό κάμπο, μέχρι πέρα τον ορίζοντα.
Στα μικρά ανοίγματα τους μπορούμε να δούμε μικρά χωριουδάκια και βοσκοτόπια, ενώ στο βάθος βορειοανατολικά διακρίνονται οι κορυφές του Ολύμπου. Στα δυτικά , όπου και να γυρίσεις το μάτι σου, κορυφές και μόνο κορυφές.
Μπροστά μας σε πρώτο πλάνο η Μαρόσα , η Λουπάτα και το Αυγό. Νοτιοδυτικά στο βάθος το Χατζή και βορειοδυτικά η Νεράιδα και η Τριγγία. Παντού δάση , χαράδρες, πλαγιές και επιβλητικά βουνά. Υπέροχες εικόνες που δύσκολα περιγράφονται.
Αφού βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες, αρχίζουμε την κατάβαση από το ίδιο μονοπάτι και σε λίγο φτάνουμε ξανά στο καταφύγιο. Αποχαιρετάμε τα παιδιά και αρχίζουμε την κάθοδο προς το σημείο εκκίνησης μας. Τώρα, έχουμε όλη τη θέα του χιονοδρομικού και των Περτουλιώτικων λιβαδιών μπροστά μας.
Κατηφορίζουμε ανάμεσα στα έλατα μη χορταίνοντας το τοπίο και σε λίγο περνάμε ξανά το γεφυράκι από όπου ξεκινήσαμε την ανάβαση και βρισκόμαστε στα αυτοκίνητα μας. Η ημέρα μας όμως δεν τελειώνει εδώ. Οι φίλοι από τα Τρίκαλα είχαν ετοιμάσει και γεύμα. Όλη η παρέα κατέληξε σε ταβέρνα της περιοχής, φημισμένη για την κουζίνα της. Όπως ξέρετε, η βόλτα στη φύση ανοίγει την όρεξη και η δική μας βόλτα ήταν μεγάλη. Έτσι και η γαστριμαργική διαδρομή που κάναμε (για να χρησιμοποιήσουμε και ορειβατικούς όρους) ήταν μεγάλη και πολύ πολύ νόστιμη. Το αποχαιρετιστήριο γεύμα τέλειωσε και ήρθε η ώρα της επιστροφής. Απόγευμα πλέον στην εθνική οδό, επιστρέφουμε Θεσσαλονίκη, αλλά το μυαλό μας είναι ακόμα στα δάση και τις κορυφές του Κόζιακα.